آدمی با لعب و بازی به تکاثر و جمع آوری و نمایش نعمت ها می پردازد تا آن جا که افتخارش در صدای سگ و پشم گربه و قرآن خواندن بچه و گل زدن از چند متری و... می ماند.آدمی با تکاثر و زیاده طلبی و جمع آوری نعمت ها و نمایش آن ها از مقصد،از راه،از رفتن، جدا می شود و این همه را فراموش می کند.