انفاق بايد براي دهنده و گيرنده رشد و حركت بياورد، چون غرض از انفاق سير كردن شكم گيرنده نيست. خدا خود بهتر مي توانست شكم ها را سير كند و فقر ها را از اول مرتفع نمايد....پيشوايان هنگامي كه به فقيري انفاق مي كردند خود را شرمنده و بدهكار نشان مي دادند تا اين كه فقير ذليل نشود و دست خدا را ببيند و مال او را ببيند.